Normy EN

RĘKAWICE OCHRONNE

 

Kategorie ochrony:

Kategoria I

Rękawice stosowane w warunkach niskiego ryzyka Rękawice tej kategorii chronią przed:

  • powierzchownym uszkodzeniem naskórka
  • temperaturą nie przekraczającą 50 s.C
  • przed środkami chemicznymi o delikatnym działaniu (np. środkami czyszczącymi)

 

Kategoria II

Rękawice do prac przy średnim ryzyku uszkodzenia Do tej kategorii zaliczane są rękawice używane w sytuacjach o stopniu ryzyka nie klasyfikowanym jako niskie czy bardzo wysokie. Są to głównie rękawice chroniące przed chemikaliami oraz uszkodzeniami mechanicznymi. Takie ryzyko jest bardzo szeroko rozpowszechnione w różnorakich gałęziach przemysłu i dotyczy większości prac przemysłowych. Do tej grupy należą także rękawice chroniące przed zimnem i ciepłem (do 100 s.C).

 

Kategoria III

Rękawice stosowane w sytuacjach wysokiego ryzyka wystąpienia poważnego uszkodzenia

Rękawice tej kategorii używane są wówczas, gdy istnieje duże ryzyko wystąpienia poważnego lub trwałego uszkodzenia dłoni, np. przy pracach z bardzo agresywnymi substancjami chemicznymi, przy wysokim napięciu itd.

 

Normy BHP:

EN 374-1       

Rękawice ochronne chroniące przed niewielkimi zagrożeniami chemicznymi

 

EN 374-2       

Rękawice ochronne chroniące przed zagrożeniami bakteriologicznymi

 

PN-EN 381-7

Rękawice ochronne chroniące przed przecięciem piłą łańcuchową

Norma należy do norm dotyczących środków ochrony indywidualnej, przeznaczonych do ochrony przed zagrożeniami występującymi w trakcie użytkowania ręcznych pilarek łańcuchowych. Rękawice, które mają na celu ochronę przed przecięciem pilarką łańcuchową są w przeważającej części wykonane z układu materiałów zawierających skóry, tkaniny oraz materiały powlekane. Najistotniejszym elementem konstrukcyjnym jest wkład stosowany w części grzbietowej pod materiałem zewnętrznym, zapewniający ochronę przed przecięciem. Wkład ten wykonywany jest z układu materiałów o wysokiej odporności na przecięcia. Zabezpieczenie przed przecięciem realizowane jest poprzez:

  • Spowodowanie ślizgania się łańcucha po materiale i w ten sposób niedopuszczenie do przecięcia tego materiału,
  • Wciąganie włókien w koło napędowe przez ogniwa tnące łańcucha i blokowanie w ten sposób ruchu łańcucha,
  • Hamowanie łańcucha na skutek absorbowania przez włókna energii ruchu obrotowego, co skutkuje zmniejszeniem prędkości łańcucha.

UWAGA: Żadne środki ochrony nie mogą zapewnić 100% ochrony przed przecięciem spowodowanym przez ręczną pilarkę łańcuchową. Niemniej jednak doświadczenia wykazały, że można wyprodukować środki ochrony, które zapewniają

pewien stopień ochrony.

A klasa odporności na przecięcie przy prędkości łańcucha (0-3).

Klasa odporności Prędkość łańcucha

  • 0 16m/s
  • 1 20m/s
  • 2 24m/s
  • 3 28m/s

Piktogram powinien być naniesiony tylko na tę rękawicę w parze, która zapewnia właściwości ochronne przed przecięciem piłą łańcuchową. Przy znaku graficznym powinna być umieszczona cyfra oznaczająca klasę ochrony, czyli klasę prędkości łańcucha, przy której wykazano odporność rękawic na przecięcie.

 

EN 388

Norma ma zastosowanie do wszystkich typów rękawic w zakresie zagrożeń fizycznych i mechanicznych przez ścieranie, przecięcie ostrym przedmiotem, przekłucie i rozdzieranie. Norma ta nie ma zastosowania do rękawic odpornych na wibracje.

Poziomy skuteczności w zakresie odporności mechanicznej rękawic.

 

Poziom skuteczności

0

1

2

3

4

5

Odporność na ścieranie (cykle)

<100

100   

500   

2000

8000

n/d    

Odporność na przecięcie (wskaźnik)

<1,2

1,2

2,5

5

10

20

Wytrzymałość na rozdzieranie [N]

<10

10

25

50

75

n/d

Odporność na przekłucie [N]

<20

20

60

100

150

nd

 

  • odporność na ścieranie: określa ilość cykli niezbędnych do uszkodzenia próbki przy stałej prędkości (od 0 do 4);
  • odporność na rozcięcie ostrym narzędziem: określa ilość cykli niezbędnych do przecięcia próbki przy stałej prędkości (od 0 do 5);
  • odporność na rozerwanie: określa (w niutonach) maksymalną siłę niezbędną do rozdarcia próbki. (od 0 do 4);
  • odporność na przekłucie: określa (w niutonach) siłę niezbędną do przebicia próbki znormalizowanym przebijakiem. (od 0 do 4)

 

EN 407

Rękawice ochronne chroniące przed zagrożeniami termicznymi (gorąco i/lub ogień)

Kod literowy

Opis

Wartości

a

niepalność ( mozliwość zapalenia) - parametr ten informuje o czasie, w jakim materiał nadal się pali lub żarzy po usunięciu płomienia z badanego przedmiotu. Szwy rękawicy ochronnej nie mogą ulec zluzowaniu po czasie płonięcia wynoszącym 15 sekund.

0-4

b

odporność na ciepło (ciepło kontaktowe) - Pod tym pojęciem należy rozumieć czas (w sekundach) do wystąpienia progu bólu przy określonej temperaturze kontaktu (100, 250, 350 i 500°C), przy czym przyrost temperatury nie może być większy niż 10°C w ciągu 15 sekund.

Poziom

Temperatura kontaktu

Czas do wystąpienia progu bólu w sekundach

1

100°C

≥15

2

250°C

≥15

3

350°C

≥15

4

500°C

≥15

0-4

c

odporność na ciepło konwekcyjne - parametr ten podaje w jakim czasie rękawica ochronna może opóźniać przenikanie ciepła płomienia. Poziom wytrzymałości podawany jest tylko wówczas, gdy w przypadku palności (możliwość zapalenia) osiągany jest poziom 3 lub 4

0-4

d

odporność na promieniowanie cieplne - parametr ten podaje w jakim czasie rękawica ochronna może opóźniać przenikanie ciepła ze źródła promieniowania cieplnego. Poziom wytrzymałości jest podawany tylko wówczas, gdy w przypadku palności (możliwośc zapalenia) osiągany jest poziom 3 lub 4.

0-4

e

małe rozpryski płynnego metalu - parametr ten informuje o liczbie kropel płynącego metalu, które są potrzebne do podniesienia temperatury wnętrza rękawicy ochronnej o 40°C. Poziom wytrzymałości jest podawany tylko wówczas, gdy w przypadku palności (możliwość zapalenia) osiągany jest poziom 3 lub 4.

0-4

f

duże rozpryski metalu, przyjmuje wartości - parametr ten informuje o ilości płynnego metalu, która byłaby potrzebna do tego, aby uszkodzić folię PCW (symulującą ludzką skórę), rozpiętą za próbką materiału rękawicy. Badanie to przeprowadzane jest standardowo z użyciem innego metalu. Poziom wytrzymałości podawany jest tylko wówczas, gdy w przypadku palności (możliwość zapalenia) osiągany jest poziom 3 lub

 



EN 420

Rękawice ochronne -Wymagania ogólne i metody badań.

Norma, która wskazuje wymogi ogólne dla rękawic ochronnych ( m.in. rozmiar, zręczność, ph rękawic) oraz dotyczące znakowania i informacji dostarczanych przez producenta.

 

EN 421       

Rękawice ochronne chroniące przed promieniowaniem jonizującym i skażeniami promieniotwórczymi

EN 511

Rękawice ochronne chroniące przed zimnem

Norma informuje o zachowaniu rękawicy ochronnej pod działaniem niskiej temperatury (do -50°C ) poprzez podanie trzech parametrów:

  • Odporność na zimno konwekcyjne - odporność na straty ciepła na drodze konwekcji (wyrażana za pomocą izolacyjności cieplnej, w m2K/W). Poziom jakości od 0 do 4.
  • Odporność na zimno stykowe - odporność na straty ciepła podczas kontaktu z zimnym przedmiotem (wyrażana za pomocą oporu cieplnego, w m2K/W). Poziom jakości od 0 do 4.
  • Przenikalność wody - wymaganie dotyczące odporności na przenikanie wody (0 - woda przenika po 30 min kontaktu lub 1 - przenikanie nie występuje)



EN 1082-1 i 2

Rękawice ochronne chroniące przed przecięciami i ukłuciami nożami ręcznymi

Część 1. Rękawice oraz ochrony ramion z plecionki pierścieni metalowych. Rękawice zapewniają największą ochronę przed ciężkimi urazami mechanicznymi, które mogą wystąpić w wyniku kontaktu z ostrymi nożami. Rękawice z plecionki pierścieni metalowych to rękawice pięciopalcowe, przeznaczone do stosowania na jedną rękę, tj. na tę, która nie trzyma noża podczas wykonywania czynności zawodowych.

Część 2: Rękawice i ochrony ramion wykonane z materiałów innych niż plecionka pierścieni

 

EN 1149-1       

Rękawice antyelektrostatyczne - Rękawice ochronne do prac w środowisku zagrożonym wybuchem

Użytkowanie rękawic ma na celu zapobiegnięcia powstawania iskier mogących doprowadzić do powstawania pożaru i wybuchu. Normy tej nie stosuje się w przypadku napięć występujących w sieci.

 

EN 10819       

Rękawice ochronne chroniące przed ryzykiem, spowodowanym przez drgania (wibrację)



EN 12477

Rękawice ochronne dla spawaczy

Rękawice spawalnicze są zaliczane do kategorii II środków ochrony indywidualnej i chronią dłoń oraz przeguby pracownika podczas spawania. Norma stanowi połączenie kryteriów dotyczących testów rękawic, zawartych w normach PN-EN 388 oraz PN-EN 407. Zgodnie z EN 388, rękawica spawalnicza musi chronić użytkownika przed czynnikami mechanicznymi, takimi jak np. obtarcia, przecięcia oraz przekłucia. W świetle normy EN 407, rękawice spawalnicze muszę przede wszystkim zapewniać ochronę:

  • Rąk i nadgarstków przed drobnymi rozpryskami ciekłego metalu
  • Przed oparzeniem w wyniku krótkotrwałego kontaktu z rozgrzaną powierzchnią lub płomieniem
  • Przed ciepłem konwekcyjnym oraz promieniowaniem UV pochodzącym od łuku

Norma wprowadza podział rękawic spawalniczych ze względu na własności ochronne i ich manualność co motywuje do prawidłowego doboru rękawic spawalnicznych do odpowiedniej metody spawania i występujących zagrożeń. Dzielimy je na:

  • Rękawice spawalnicze Typu A (MIG/MAG i MMA) – spełniają wyższe wymogi dotyczące ochrony termicznej i mechanicznej ale kosztem ich manualności. Przeznaczone do wszystkich pozostałych procesów spawania a w szczególności spawania metodą MIG/MAG i MMA.
  • Rękawice spawalnicze Typu B (TIG) – do prac wymagających dużej zręczności np. spawanie metodą TIG. Wymagania dotyczące ochrony dla tych rękawic są spełnione na niższym poziomie.

Niektóre modele rękawic są sklasyfikowane jako Typ A/B. Oznacza to, iż spełniają one wymagania dla obu podanych wyżej typów.

Minimalne wymagania dla rękawic spawalniczych:

B - wymagana jest dobra chwytność, A - dla innych metod spawalniczych

Odporności na:

Test według norm CE

Minimalne wymagane w teście

EN12477-A

EN12477-B

Ścieranie

EN388

2

1

Przecięcie

EN388

1

1

Rozdarcie

EN388

2

1

Przebicie

EN388

2

1

Palność

EN407

3

2

Rezystancję cieplną

EN407

1

1

Ciepło konwekcyjne

EN407

2

0

Małe odpryski stopionego metalu

EN407

3

2

Manualność / Zręczność

EN420

1

4



EN 14328

Rękawice ochronne chroniące przed przecięciem nożami z napędem

 

EN 16523-1       

Rękawice ochronne chroniące przed czynnikami chemicznymi w warunkach ciągłego kontaktu. Norma zastępuje normę PN-EN 374-3

 

EN 60903

Rękawice ochronne chroniące przed porażeniem prądem elektrycznym

Robocze rękawice elektroizolacyjne przeznaczone są do ochrony rąk przed porażeniami prądem elektrycznym do 1kV przy pracach pod napięciem. Jeśli mamy do czynienia z wyższym napięciem, możliwe jest ich stosowanie jedynie jako sprzęt pomocniczy. Wyroby z materiału izolacyjnego wykorzystywane do prac pod napięciem podzielono na 6 klas, które różnią się od siebie właściwościami elektrycznymi. Każdej z tych klas odpowiada konkretna wartość napięcia probierczego. W normie podano wytyczne dotyczące zasad wyboru klasy rękawic w zależności od wartości napięcia nominalnego sieci.

Klasy rękawic elektroizolacyjnych i odpowiadające im wartości napięcia probierczego

Wartości maksymalne napięcia użytkowania rękawic

Klasa rękawic

Napięcie probiercze (wartość skuteczna) [kV]

Badanie napięciem przemiennym

Napięcie probiercze (wartość średnia) [kV]

Badanie napięciem stałym

Napięcie przemienne

Napięcie stałe

00

2,5

4

0,5

0,75

0

5

10

1

1,5

1

10

20

7,5

11,25

2

20

30

17

25,5

3

30

40

26,5

39,75

4

40

60

36

54

Wyróżnia się pięć kategorii rękawic do prac pod napięciem, w zależności od ich właściwości specjalnych:

  • kategoria A – rękawice odporne na działanie kwasu,
  • kategoria H – rękawice odporne na działanie oleju,
  • kategoria Z – rękawice odporne na działanie ozonu,
  • kategoria R – rękawice odporne na działanie kwasu, oleju, ozonu,
  • kategoria C - rękawice odporne na działanie skrajnie niskiej temperatury.

EN 61340-5-3       

Rękawice ESD - Rękawice ochronne chroniące przyrządy elektroniczne przed elektrycznością statyczną

 

 

ODZIEŻ OCHRONNA

 

EN 340

Norma zawiera podstawowe wymagania dla odzieży ochronnej, określonej jako odzież okrywającą lub zastępującą odzież osobistą, zaprojektowaną dla ochrony przed jednym lub kilkoma zagrożeniami.

 

EN 342

Odzież ochronna - Zestawy i wyroby odzieżowe chroniące przed zimnem.

Norma określa wymagania i metody badania zestawów odzieżowych (np. ubrań dwuczęściowych lub kombinezonów) i pojedynczych wyrobów odzieżowych przeznaczonych do ochrony przed zimnem. Odzież spełniająca wymagania tej normy może być stosowana w temperaturach poniżej -5oC, np. w chłodniach.

   

EN 343

Odzież ochronna - Ochrona przed deszczem.

Norma określa dwa parametry: odporność na przenikanie wody (od 0 do 3) czyli poziom przesiąkania odzieży i odporność na przenikanie pary (od 0 do 3) czyli poziom "oddychania" odzieży oraz określa właściwości chroniące przed złą pogodą, wiatrem, zimnem w temperaturach powyżej -5oC.

 

EN 943

Odzież chroniąca przed ciekłymi i gazowymi chemikaliami, łącznie z aerozolami i cząstkami stałymi.

Norma określa wymagania dotyczące wentylowanych i niewentylowanych, gazoszczelnych (TYP 1) i niegazoszczelnych (TYP 2) ubrań ochronnych oraz wymagania dotyczące gazoszczelnych ubrań ochronnych przeznaczonych dla zespołów ratowniczych.

 

EN 1073-2

Odzież chroniąca przed skażeniami promieniotwórczymi.

Odzież zapewniająca ochronę przed przenikaniem cząstek radioaktywnych ale brak ochrony przed promieniowaniem radioaktywnym.

 

EN 1149 Odzież ochronna - Właściwości elektrostatyczne.

Określa wymagania dotyczące właściwości użytych materiałów i zasad konstruowania dotyczące odzieży ochronnej i rękawic nie gromadzących ładunku elektrostatycznego, stosowanej jako element jednolitego systemu uziemień w celu zapobiegania wyładowaniom elektrycznym powodującym zapłon. Wymagania dotyczą głównie stref zagrożonych wybuchem. Wymagania te mogą być niewystarczające w odniesieniu do atmosfer palnych bogatych w tlen. Postanowienia normy nie mają zastosowania do ochrony przed napięciem w sieciach zasilających.

Odzież rozpraszająca ładunek elektryczny powinna  okrywać całą powierzchnię pozostałej odzieży przez cały okres użytkowania. Elementy przewodzące np. zamki, guziki mogą być stosowane, gdy są całkowicie zakryte.

 

Norma składa się z następujących części:

PN-EN 1149-1. Metody badania rezystywności powierzchniowej

PN-EN 1149-2. Metody badania rezystancji skrośnej.

PN-EN 1149-3. Metody badań do pomiaru zaniku ładunku.

PN-EN 1149-4. Badania Odzieży. (w trakcie opracowania)

PN-EN 1149-5. Wymagania materiałowe i konstrukcyjne

 

Wymagania normy  PN-EN 1149-5 dotyczą sposobu oznakowania odzieży i treści instrukcji producenta.

Zgodnie z zawartymi w niej wymaganiami materiał klasyfikowany jest jako rozpraszający ładunek elektryczny, gdy:

  • czas połowicznego zaniku ładunku wytworzonego na materiale metodą indukcyjną t50 < 4 s lub współczynnik ekranowania S > 0.2,
  • rezystancja powierzchniowa jest mniejsza lub równa 2.5 x 109 Ω przynajmniej po jednej stronie materiału badanego.

W przypadku materiałów zawierających przędzę elektroprzewodzącą w postaci równoległych nitek lub siatki, odległości pomiędzy nitkami elektroprzewodzącymi w jednym kierunku nie powinna przekraczać 10 mm dla każdego elementu odzieży.

 

Norma  PN-EN 1149-5 określa również wymagania odnośnie konstrukcji odzieży.

Odzież rozpraszająca ładunek elektryczny powinna pokrywać całe ciało w czasie jej użytkowania, w tym również podczas wykonywania standardowych czynności i pochylania się. Jednocześnie nie powinna ograniczać wykonywania ruchów, nawet gdy jest zapięta zgodnie z zaleceniami producenta.

Jeżeli odzież wykonana jest z układu materiałów, materiał elektrostatyczny powinien stanowić jej zewnętrzną warstwę.

Odzież spełniająca wymagania normy powinna być oznaczona logo tej normy.

Producent odzieży antyelektrostatycznej ma zgodnie z normą  PN-EN 1149-5 obowiązek dołączenia do wyrobu instrukcji zawierającej także następujące informacje:

  • przebywając w strefie zagrożenia wybuchem lub w pobliżu materiałów łatwopalnych, pracownik nie może zdejmować odzieży antyelektrostatycznej,
  • jak prawidłowo zapinać i nosić odzież,
  • właściwości antyelektrostatyczne odzieży mogą ulec zmianie w czasie jej użytkowania (poprzez zabrudzenie, uszkodzenie, pranie),
  • użytkownik odzieży antyelektrostatycznej powinien być odpowiednio uziemiony przez opór upływu mniejszy niż 108 Ω, w atmosferze wzbogaconej w tlen odzież rozpraszająca ładunek elektryczny nie może być stosowana bez wcześniejszej konsultacji z pracownikiem służby bhp (specjalistą).
  • W strefie zagrożenia wybuchem, wzbogaconej w tlen lub w pobliżu materiałów łatwo palnych, pracownik powinien być uziemiony bezpośrednio lub przez obuwie elektroprzewodzące (opór upływu powinien być mniejszy niż 105 Ω) zgodnie z PN EN ISO 20345:2007.

Zgodnie z wymaganiami normy elementy dielektryczne umieszczone na wyrobach odzieżowych w postaci logo firmy, etykiet, pasów z taśm odblaskowych mogą być stosowane pod warunkiem, że są przytwierdzone na stałe do zewnętrznej warstwy materiału antyelektrostatycznego.



EN 1073-2 Skażenie radioaktywnymi cząstkami - Część 2: Wymagania i metody badań dotyczące niewentylowanej odzieży chroniącej przed skażeniami cząstkami promieniotwórczymi.

Podano wymagania i metody badań dotyczące niewentylowanej odzieży chroniącej przed skażeniami cząstkami promieniotwórczymi, przeznaczonej jedynie do ochrony ciała, ramion i nóg (nadaje się do stosowania łącznie z dodatkowym wyposażeniem - butami, rękawicami, sprzętem ochrony dróg oddechowych, chroniącym inne części ciała użytkownika)

 

EN 13034

Odzież chroniąca przed ciekłymi środkami chemicznymi.

Wymagania dotyczące odzieży chroniącej, w ograniczonym zakresie, przed ciekłymi środkami chemicznymi (TYP 6). Norma określa wymagania dotyczące odzieży chroniącej przed opryskaniem cieczą i przed krótkotrwałym kontaktem z ciekłymi substancjami chemicznymi.

 

EN 11611

Odzież ochronna do stosowania podczas spawania i w procesach pokrewnych.

Niniejsza norma opisuje metody badań i wymagania dotyczące odzieży ochronnej stosowanej przez osoby wykonujące spawanie (odzież spawalnicza) i inne czynności podobnego typu i o zbliżonym poziomie zagrożeń. Ten typ odzieży ochronnej jest stosowany jako ochrona przed małymi kroplami stopionego metalu, iskrami, krótkotrwałym kontaktem z płomieniem oraz promieniowaniem cieplnym i ultrafioletowym. Zapewnia również w ograniczonym stopniu izolację elektryczną od przewodów będących pod napięciem stałym do 100V.

 

EN 11612

Odzież ochronna dla pracowników narażonych na działanie czynników gorących.

Odzież powinna chronić pracownika przed krótkotrwałym kontaktem z ogniem i ograniczać rozprzestrzenianie się płomieni (kod literowy: A1, A2) oraz chronić przed przynajmniej jednym rodzajem czynnika gorącego. Czynnikami gorącymi mogą być: ciepło konwekcyjne (kod literowy: B1, B2, B3), promieniowanie cieplne (kod literowy: C1, C2, C3, C4), duże rozpryski stopionego aluminium (kod literowy: D1, D2, D3), duże rozpryski stopionego żelaza (kod literowy: E1, E2, E3), ciepło kontaktowe (kod literowy: F1, F2, F3).

 

EN 13982-1

Odzież chroniąca przed cząstkami stałymi.

Norma określa wymagania dotyczące odzieży ochraniającej całe ciało przed stałymi cząstkami środków chemicznych unoszącymi się w powietrzu (pyłami) (TYP 5).

 

EN 14058

Odzież ochronna - Wyroby odzieżowe chroniące przed chłodem.

Norma określa wymagania i metody badania dotyczące pojedynczych elementów kompletu odzieży chroniącej ciało przed wychłodzeniem w środowisku o umiarkowanie niskich temperaturach (powyżej -5oC). W takich przypadkach odzież zwykle nie musi być wykonana z materiałów nieprzemakalnych lub nieprzepuszczających powietrza i może chronić przed chłodem tylko miejscowo np. sama kamizelka.

 

EN 14126

Odzież chroniąca przed czynnikami biologicznymi.

W połączeniu z odpowiednią normą dla odzieży chroniącej przed chemikaliami zapewnia ochronę przed czynnikami infekcyjnymi (mikroorganizmami) występującymi w pyle, aerozolu lub cieczy (oznaczenie typu z przyrostkiem "-B", np. "Typ 3 - B".

 

EN 14605 + A1

Odzież chroniąca przed ciekłymi środkami chemicznymi.

Norma określa wymagania dotyczące odzieży ochraniającej całe ciało lub jego poszczególne części przed działaniem substancji chemicznej w postaci strumienia cieczy (TYP 3) lub w postaci rozpylonej (TYP 4).

 

EN 20471 (zastępuje EN 471)

Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności.

Norma określa wymagania dotyczące odzieży wizualnie sygnalizującej obecność użytkownika, aby go zauważyć i widzieć w warunkach niebezpiecznych przy świetle nocnym, dziennym i przy świetle reflektorów. Norma określa wymagania dotyczące barwy i odblaskowości, a także minimalnych powierzchni oraz rozmieszczenia materiałów w odzieży ochronnej, ponadto nakłada obowiązek informowania użytkownika o maksymalnej ilości cykli oraz sposobie prania, którym może być poddana odzież przy zachowaniu odpowiedniego poziomu ochrony. Norma utrzymuje podział odzieży na 3 kategorie na podstawie minimalnych powierzchni materiałów odblaskowych danych w m², przy czym kategoria 1 jest najniższą kategorią, a kategoria 3 przedstawia najwyższy poziom widoczności..

 

EN 61340-5-1

Elektryczność statyczna. Ochrona przyrządów elektronicznych przed elektrycznością statyczną.

Odzież antystatyczna spełniająca w/w normę (odzież ESD) przeznaczona jest do bezpiecznego stosowania w strefach EPA (strefy ochronne przed wyładowaniami elektrostatycznymi).

 

EN 61482-1-2 (zastępują normę ENV 50354)

Odzież ochronna przed zagrożeniami termicznymi spowodowanymi łukiem elektrycznym.

Norma określa metody badania materiału oraz wyrobów odzieżowych przeznaczonych dla pracowników narażonych na działanie łuku elektrycznego. Odzież ta nie jest ochronną odzieżą izolującą elektrycznie czyli nie służy jako ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym natomiast służy jako ochrona przed skutkami działania łuku elektrycznego - przed płomieniem, wysoką temperaturą i odpryskami ciekłego metalu.

Norma dzieli odzież na 2 klasy w zależności od stopnia ochrony przy napięciu 400V/50Hz i czasie trwania łuku 0,5s:

Klasa 1 – 4 kA

Klasa 2 – 7 kA.



OBUWIE

 

EN 347 - Obuwie zawodowe.

Podano terminy i definicje związane z obuwiem, oraz określono wymagania dotyczące odpowiednio obuwia bezpiecznego, ochronnego i zawodowego z wykluczeniem obuwia specjalistycznego.

 

Lista aktualnie obowiązujących norm w zakresie obuwia roboczego:

  • EN 20345 Środki ochrony indywidualnej- Obuwie bezpieczne
  • EN 20346 Środki ochrony indywidualnej – Obuwie ochronne
  • EN 20347 Środki ochrony indywidualnej- Obuwie zawodowe

 

EN 20345.

Obuwie bezpieczne (S - "safety") - posiada właściwości ochronne łącznie z ochroną palców stopy za pomocą podnosków. Norma określa, w odniesieniu do normy EN20344, wymagania podstawowe i dodatkowe dla obuwia bezpiecznego do użytku w pracy, oznaczonego literą "S". Obuwie definiowane przez normę musi być wyposażone w podnosek bezpieczeństwa, który ma chronić przed uderzeniami o maksymalnym poziomie energii rzędu 200 J i przed ściskaniem przy użyciu siły 15 kN.

 

Buty robocze wyprodukowane zgodnie z normą EN ISO 20345 są oznaczone literą "S" po której występuje dodatkowe oznaczenie:

  • SB wymagania podstawowe
  • podnosek wytrzymujący uderzenia do 200 J
  • wierzch obuwia wykonany z dwoiny skórzanej lub innego materiału o wytrzymałości takiej jak wymagane minimum według normy
  • wysokość wierzchu odpowiadająca normie
  • S1 cechy podstawowe SB z dodatkowymi właściwościami
  • właściwości antyelektrostatyczne
  • absorpcja energii w części piętowej
  • część piętowa zamknięta
  • podeszwa antypoślizgowa
  • S2 cechy jak dla S1 z dodatkowymi właściwościami
  • wierzch wodoodporny - nie przepuszcza wody przez minimum 1 godzinę
  • S3 cechy jak dla S2 z dodatkowymi właściwościami
  • podpodeszwa lub wkładka odporna na przebicie
  • podeszwa urzeźbiona
  • S4 cechy jak dla S1 z dodatkowymi właściwościami
  • podeszwa antypoślizgowa
  • S5 cechy jak dla S4 z dodatkowymi właściwościami
  • podpodeszwa lub wkładka odporna na przebicie
  • podeszwa urzeźbiona

 

Kategorie obuwia bezpiecznego wg PN-EN ISO 20345

 

Kategorie obuwia bezpiecznego wg PN-EN ISO 20345

Kategoria

Wymagania

Podnosek200 J

Odporność na przebicie

Zabudowana pięta

Odporność na oleje, benzynę i inne rozpuszcz. organiczne

Właściwości antyelektro-statyczne

Absorpcja energii w

części piętowej

Przepusz-czalność i absorpcja wody

Wodo-szczelność

SB

x

x

S1

x

x

x

x

x

S2

x

x

x

x

x

x

S3

x

x

x

x

x

x

x

S4

x

x

x

x

x

x

S5

x

x

x

x

x

x

x

EN 20346

Obuwie ochronne (P - "protective") - posiada właściwości ochronne łącznie z ochroną palców stopy za pomocą podnosków, których wytrzymałość jest badana przy uderzeniu z energią 100 J.

Dodatkowe oznaczenie obuwia:

 

  • PB

 

  • P1 : kategoria ta cechuje się podstawowymi właściwościami, a dodatkowo posiada
  • zabudowaną piętę,
  • właściwości antyelektrostatyczne
  • cechuje się absorpcją energii w części piętowej.
  • P2 : jak P1 wzbogacona o taką cechę, jak
  • nieprzepuszczalność wody
  • P3 : jak P2 plus, poszerzona o
  • odporność podeszwy na przebicie
  • urzeźbienie podeszwy.

 

Kategorie obuwia ochronnego wgEN 20346

Kategoria

Wymagania

Podnosek100 J

Odporność na przebicie

Zabudowana pięta

Odporność na oleje, benzynę i inne rozpuszcz. organiczne

Właściwości antyelektro-statyczne

Absorpcja energii w

części piętowej

Przepusz-czalność i absorpcja wody

Wodo-szczelność

PB

x

x

P1

x

x

x

x

x

P2

x

x

x

x

x

x

P3

x

x

x

x

x

x

x

P4

x

x

x

x

x

x

P5

x

x

x

x

x

x

x

 

EN 20347

Obuwie zawodowe (O - "occupational") - posiada cechy ochronne przeznaczone do ochrony przed urazami, które mogą wystąpić w czasie wypadku w miejscach pracy. Przeznaczone jest do codziennego użytkowania tam gdzie nie jest wymagana ochrona palców stopy za pomocą podnosków. Obuwie takie często jest określane jako obuwie robocze bez podnoska.

  • O1 : podstawowe właściwości plus :

  • zabudowana pięta,
  • odporność na węglowodory, olej napędowy,
  • właściwości antyelektrostatyczne podeszwy,
  • absorpcja energii w części piętowej
  • O2 : jak O1 plus :

  • nieprzepuszczalność wody
  • O3 : jak O2 plus :

  • odporność podeszwy na przebicie,
  • urzeźbienie podeszwy
  • O4 : podstawowe właściwości plus :

  • właściwości antyelektrostatyczne,
  • absorpcja energii w części piętowej
  • O5 : jak O4 plus:

  • odporność podeszwy na przebicie,
  • urzeźbienie podeszw

Kategorie obuwia zawodowego wg PN-EN ISO 20347

Kategoria

Wymagania

Podnosek

Odporność na przebicie

Zabudowana pięta

Odporność na olej napędowy

Właściwości antyelektro-statyczne

Absorpcja energii w

części piętowej

Przepusz-czalność i absorpcja wody

Wodo-szczelność

OB

O1

x

x

x

O2

x

x

x

x

O3

x

x

x

x

x

O4

x

x

x

x

O5

x

x

x

x

x



OCHRONA OCZU I TWARZY

 

EN 166:

Ochrona indywidualna oczu. Wymagania ogólne.

Norma stosowana jest do wszystkich typów ochrony indywidualnych oczu, używanych do ochrony przed zagrożeniami, spotykanymi w przemyśle, laboratoriach itp.

Odporność mechaniczna dla soczewek:

  •   Brak oznaczenia - minimalna odporność na uderzenia,
  •   S - Podwyższona odporność na uderzenia (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 22 mm i minimalnej masie 43 g i przybliżonej prędkości 5,1 m/s),
  •   F - Uderzenie o niskiej energi (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g i przybliżonej prędkości 45 m/s),
  •   B - Uderzenie o średniej energii (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g lecącej z prędkością 120 m/s),
  •   A - Uderzenie o wysokiej energii (odporność na uderzenia kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g lecącej z prędkością 190 m/s), o K - odporność powierzchni na uszkodzenia (zarysowania) przez drobne cząsteczki,
  •  N - odporność na zaparowanie (zaroszenie),
  •  8 - soczewki odporne na przywieranie stopionego metalu i przenikanie gorących ciał stałych (opcjonalne),
  •  T - testy przeprowadzane w skrajnych temperaturach <-5oC, +55oC> (opcjonalne). UWAGA: A może być stosowane tylko do osłon twarzy, B może być stosowana do gogli i osłon twarzy, F może być stosowana do dowolnych środków ochrony oczu.
  • Obszar zastosowania definiowany dla soczewek:
  • Brak oznaczenia - ogólne zastosowanie, nie wyszczególnione zagrożenia mechaniczne i zagrożenia spowodowane promieniowaniem nadfioletowym podczerwonym, słonecznym i widzialnym, o 9 - gorące metale i stopione ciała stałe.

Parametry odnoszące się do oprawek

  •  Brak oznaczenia - minimalna wytrzymałość. Nie jest definiowana ocena obszaru zastosowania,
  •  S - Podwyższona odporność na uderzenia (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 22 mm i minimalnej masie 43 g i przybliżonej prędkości 5,1 m/s),
  •  F - Uderzenie o niskiej energii (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g i przybliżonej prędkości 45 m/s),
  •  B - Uderzenie o średniej energii (odporność na uderzenie kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g lecącej z prędkością 120 m/s),
  •  A - Uderzenie o wysokiej energii (odporność na uderzenia kulki stalowej o nominalnej średnicy 6 mm i minimalnej masie 0,86 g lecącej z prędkością 190 m/s),

Obszar zastosowania definiowany dla oprawek:

  • Brak oznaczenia - ogólne zastosowanie, nie wyszczególnione zagrożenia mechaniczne i zagrożenia spowodowane promieniowaniem nadfioletowym podczerwonym, słonecznym i widzialnym,
  • 3 - ciecze - krople cieczy lub ich rozbryzgi,
  • 4 - grube cząstki pyłu. Pył o rozmiarze cząstek powyżej 5 mikrometrów,
  • 5 - gaz i drobne cząstki pyłu - gazy, pary, aerozole, dym i pył o rozmiarze cząstek poniżej 5 mikrometrów,
  • 8 - łuk powstający przy zwarciu elektrycznym,
  • 9 - gorące metale i stopione ciała stałe.

 

EN 169

Ochrona indywidualna oczu. Filtry spawalnicze i filtry dla technik pokrewnych. Wymagania dotyczące współczynnika przepuszczania i zalecane stosowanie.

Norma określa oznaczenia i wymagania dotyczące współczynnika przepuszczania dla filtrów przeznaczonych do ochrony oczu operatorów spawarek, lutospawarek, łuków elektrycznych oraz urządzeń do cięcia strumieniem plazmy.

W wypadku stosowania osłon z filtrami automatycznymi zastosowanie mają zapisy normy EN379.

EN 170

Ochrona indywidualna oczu. Filtry chroniące przed nadfioletem. Wymagania dotyczące współczynnika przepuszczania i zalecane stosowanie.

Norma określa sposób oznaczania i identyfikacji oraz wymagania dotyczące współczynnika przepuszczania filtrów chroniących przed promieniowaniem nadfioletowym. W normie zostały również opisane wskazówki dotyczące wyboru i użytkowania.

EN 172

Ochrona indywidualna oczu. Filtry chroniące przed olśnieniem słonecznym, do zastosowań przemysłowych.

Norma określa oznaczenia i współczynniki przepuszczania oraz odpowiednie metody badań filtrów chroniących przed olśnieniem słonecznym. Inne wymagania obowiązujące dla tego typu filtrów są wymienione w EN166.

EN 175

Ochrona osobista. Środki ochrony oczu i twarzy stosowane podczas spawania i w procesach pokrewnych.

Norma ustala wymagania dotyczące bezpieczeństwa i metod badań środków ochrony indywidualnej używanych do ochrony oczu i twarzy przed szkodliwym promieniowaniem optycznym i innymi specyficznymi źródłami ryzyka lub zagrożeń, występujących zwykle podczas spawania, cięcia lub w operacjach pokrewnych.

 

EN 379

Ochrona indywidualna oczu. Automatyczne filtry spawalnicze.

Norma określa wymagania dotyczące filtrów spawalniczych, które automatycznie przełączają współczynnik przepuszczania światła na mniejszą wartość, kiedy zapala się łuk spawalniczy (określanych jako filtry spawalnicze o przełączanym stopniu zaciemnienia).

 

EN 1731

Ochrona indywidualna oczu - Siatkowe ochrony oczu i twarzy.

Norma określa materiały, sposób projektowania, wymagania, metody badań i znakowanie siatkowych ochron indywidualnych oczu i twarzy, służących do ochrony przed zagrożeniami mechanicznymi.

EN 14594 (zastępuje EN 1835)

Sprzęt ochrony układu oddechowego. Aparaty wężowe sprężonego powietrza o lekkiej konstrukcji wyposażone w hełm lub kaptur. Wymagania, badanie, znakowanie.

W normie podano minimalne wymagania dotyczące aparatów wężowych sprężonego powietrza o lekkiej konstrukcji wyposażonych w hełm lub kaptur, które są przeznaczone do użytkowania w atmosferze zanieczyszczonej gazami i/lub pyłami. Podano zastosowanie takiego sprzętu, oprócz aparatów ucieczkowych, aparatów do nurkowania i aparatów używanych do obróbki strumieniowo-ściernej, na stanowiskach pracy, na których ryzyko uszkodzenia przewodu dostarczającego sprężone powietrze jest niskie i gdzie ruchy użytkownika sprzętu są ograniczone. Opisano badania laboratoryjne umożliwiające ocenę zgodności z wymaganiami

EN 61000-6-2

Kompatybilność elektromagnetyczna (EMC) - Część 6-2: Normy ogólne. Odporność w środowiskach przemysłowych.

W normie zostały podane wymagania z zakresu odporności na różne zjawiska zaburzeniowe o charakterze ciągłym lub przejściowym, przewodzone lub promieniowane, oraz wyładowania elektrostatyczne w odniesieniu do urządzeń elektronicznych i elektrycznych przewidzianych do pracy w środowiskach przemysłowych, dla których nie ma odpowiednich norm wyrobów lub norm grup wyrobów.

EN 61000-6-3

Kompatybilność elektromagnetyczna (EMC) - Część 6-3: Normy ogólne. Norma emisji w środowiskach mieszkalnych, handlowych i lekko uprzemysłowionych.

W normie zostały podane wymagania dotyczące emisji ze wszystkich urządzeń elektrycznych i elektronicznych pracujących w środowiskach mieszkalnych, handlowych i lekko uprzemysłowionych, a nie uwzględnionych w normach szczegółowych.



OCHRONA SŁUCHU

 

EN 352-1

Ochronniki słuchu. Wymagania ogólne. Część 1: Nauszniki przeciwhałasowe.

Część pierwsza normy określa wymogi w zakresie budowy, projektowania i charakterystyki technicznej, metody badań, przepisów dotyczących znakowania oraz informacji przeznaczonych dla użytkowników.

Według wytycznych normy nakazane jest udostępnienie informacji odnoszących się do charakterystyki wytłumienia akustycznego ochronników słuchu mierzonego zgodnie z normą EN24869-1.

UWAGA: Część pierwsza normy nie odnosi się ani do ochronników przeznaczonych do mocowania w hełmach lub będących elementem hełmu, ani do charakterystyk technicznych urządzeń elektronicznych, które mogą być wbudowane wewnątrz ochronników słuchu. Normy nie należy również stosować do określania parametrów technicznych ochronników chroniących przed hałasem impulsowym.

EN 352-2

Ochronniki słuchu. Wymagania ogólne. Część 2: Wkładki przeciwhałasowe.

Druga część normy odnosi się do wkładek przeciwhałasowych określając wymagania w zakresie budowy, projektowania, właściwości, metod badań, przepisów odnoszących się do znakowania oraz informacji przeznaczonych dla użytkowników.

Według normy nakazane jest udostępnienie informacji odnośnie charakterystyki wytłumienia akustycznego wkładek przeciwhałasowych, mierzonych zgodnie z normą EN24869-1. Norma określa minimalny poziom wytłumienia niezbędny do ustalenia ich zgodności ze specyfikacją.

Druga część normy ma zastosowanie do pojedynczych wkładek przeciwhałasowych formowanych wtryskowo i wkładek połączonych taśmą.

UWAGA: ta część normy nie odnosi się do urządzeń elektronicznych, które mogą być wbudowane wewnątrz wkładek przeciwhałasowych. Normy nie należy również stosować do określania parametrów technicznych ochronników chroniących przed hałasem impulsowym.

EN 352-3

Ochronniki słuchu. Wymagania ogólne. Część 3: Nauszniki przeciwhałasowe mocowane do przemysłowego hełmu ochronnego.

Część trzecia normy określa wymagania dotyczące budowy, projektowania, właściwości, metod badań oraz przepisów dotyczących znakowania ochronników słuchu. Dodatkowo określa informacje przeznaczone dla użytkownika, kiedy ochronniki te są montowane na hełmach ochronnych przeznaczonych do użytkowania w przemyśle. Ta część normy nakazuje udostępnienie informacji odnośnie charakterystyki wytłumienia akustycznego ochronników słuchu, mierzonych zgodnie z normą EN24869-1 określając minimalny poziom wytłumienia niezbędny do ustalenia ich zgodności ze specyfikacją.

EN 352-4

Ochronniki słuchu - Wymagania bezpieczeństwa i badania - Część 4: Nauszniki przeciwhałasowe o regulowanym tłumieniu.

Część czwarta normy definiuje wymagania dla nauszników przeciwhałasowych z regulowanym tłumieniem. Norma określa dodatkowe wymagania dotyczące konstrukcji, projektowania, własności, metod badawczych, znakowania oraz informacji dla użytkownika, wynikających z wprowadzenia do nauszników przeciwhałasowego układu regulacji tłumienia.

EN 458

Ochronniki słuchu - Zalecenia dotyczące doboru, użytkowania, konserwacji codziennej i okresowej - Dokument przewodni.

Norma określa zalecenia dotyczące doboru, użytkowania, konserwacji codziennej i okresowej ochronników słuchu.

Przykłady źródeł hałasu:

OBRAŻENIA

  • 150 Hamcwnia silników odrzutowych
  • 140 Startujący samolot odrzutowy
  • 130 Wystrzał pistoletowy Młot pneumatyczny
  • 120 Samolot o napędzie śmigłowym Piła mechaniczna Prasa do metalu
  • 110 Nitownica Gwoździawnicą Roboty strzelnicze Spust surówki

ZAGROŻENIE

  • 100 Wylewanie betonu Obora podczas karmienia Piaskowanie
  • 90 Ciężarówka  Przemysł spożywczy -  butelkowanie  Przemysł spożywczy -  pakowanie  Piła taśmowa  Pracujący młynek mielący

BEZPIECZEŃSTWO

  • 80 Wzmożony ruch uliczny Głośno grające radio Odkurzacz
  • 70 Jadący samochód
  • 60 Odgłosy pracy biura

UWAGA: Możliwe jest zastosowanie równocześnie ochronnika słuchu oraz zatyczek. Efektywne wygłuszenie w takim wypadku jest sumą wygłuszeń poszczególnych rodzajów ochron stosowanych równocześnie.

 

OCHRONA GŁOWY

 

EN 397

Ochronne hełmy przemysłowe

Ta norma określa wymogi związane ze specyfikacją techniczną, a także sposobem znakowania przemysłowych hełmów ochronnych. Zawarte są w niej przepisy konstrukcyjne, wymagania obowiązkowe, a także dodatkowe, związane z właściwościami ochronnymi.

 

EN 812

Lekkie hełmy przemysłowe

Ta norma wskazuje wymogi związane z parametrami ochronnymi, metodami badań, a także wymogami z obszaru znakowania lekkich hełmów przemysłowych. Ich celem jest ochrona użytkowników przed uderzeniami głowy w twarde lub nieruchome przedmioty z siłą mogącą spowodować rozdarcie skóry bądź inne powierzchniowe rany. Zakres użytkowania ogranicza się w większości przypadków do wnętrz obiektów.

Lekkie hełmy nie mogą być wykorzystywane do ochrony przed skutkami uderzeń, upadków różnego rodzaju przedmiotów bądź też przed poruszającymi się lub zawieszonymi ładunkami. Są to artykuły BHP, których nie wolno mylić z przemysłowymi hełmami ochronnymi objętymi normą EN 397.



PRACE NA WYSOKOŚCI

 

EN 355:

Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości. Amortyzatory.

Norma definiuje wymagania, metody badania, zasady znakowania, informacje wymagane od producenta i sposób pakowania dla amortyzatorów.

 

EN 358.

Indywidualny sprzęt ochrony ustalający pozycję podczas pracy i zapobiegający upadkom z wysokości. Pasy ustalające pozycję podczas pracy i ograniczające przemieszczanie oraz linki ustalające pozycję podczas pracy.

Norma opisuje pasy i linki przeznaczone do ustalania pozycji podczas pracy lub ograniczające przemieszczanie.

Norma określa wymagania dotyczące projektowania i konstrukcji pasa biodrowego, linki ustalającej pozycję podczas pracy, łączników i odporności na zapalenie.

 

EN 361:

Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości. Szelki bezpieczeństwa.

Norma definiuje wymagania, metody badań, zasady znakowania. Informacje wymagane od producenta oraz sposób pakowania dla szelek bezpieczeństwa.

 

EN 362:

Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości - Łączniki.

Norma definiuje wymagania, metody badania, zasady tworzenia instrukcji użytkowania i zasady znakowania dotyczące łączników.

Ustala wymagania dotyczące projektowania i ergonomii, materiałów i konstrukcji, odporności na obciążenie statyczne i odporności na korozję.

Określa metody badań odporności na obciążenie statyczne oraz odporności na korozję.

 

GAŚNICE

PN-EN-3-7

Gaśnice przenośne - Określono charakterystyki, wymagania eksploatacyjne i metody badań gaśnic przenośnych.

 

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl